De road ahead

Vorige week moest ik weer eens met de auto naar mijn werk. Na een uur file en pijn in mijn linkerknie van het indrukken van de koppeling besefte ik maar weer eens eens te meer hoe veel fijner ik rijden in Amerika vindt. Vandaar bij deze een stukje over het rijden in Amerika.

WAARSCHUWING!!! HET LEZEN VAN ONDERSTAAND BERICHT KAN LEIDEN TOT ONVERWACHTE WOEDEAANVALLEN EN ONBEDOELDE AGRESSIE OP DE NEDERLANDSE WEGEN

Om te beginnen de ruimte. In Amerika zijn de wegen alleen al breder dan menig marktplein hier in Nederland. Kent u dat hele brede stuk vlakbij Schiphol? U weet wel die 4 baans snelweg whahahaha 

Je ziet in Amerika zijn ze niet bang voor een baantje meer of minder. En juist deze ruimte zorgt er net voor dat mensen iets vriendelijker met elkaar omgaan. Waar je hier bij het invoegen eerst 3 x moet claxonneren om er tussen gelaten te worden in de spits is hier atlijd genoeg ruimte om in te voegen, en als er geen ruimte is....dan maken we toch ruimte? Mensen hebben in Amerika de neiging om als het druk is vlak voor het invoegen een baantje op te schuiven zodat iedereen de ruimte heeft om in te kunnen voegen. Erg prettig als je het mij vraagt.

Verder worden er in Amerika bijna alleen maar automaten verkocht. Dit heeft als nadeel dat je zelf weinig invloed kan hebben op het brandstofverbruik (tijd voor het nieuwe rijden) maar als je dan in zo'n situatie terecht komt:

Dan ben je toch wel erg blij dat je niet continu hoeft te schakelen maar gewoon even je rem kan loslaten zodat de auto zelf een stukje vooruit kruipt.

Dan een veelbesproken onderwerp en grote ergernis in Nederland: rechts inhalen. Veel Nederlanders irriteren zich mateloos aan het feit dat mensen rechts inhalen. Ze vergeten er alleen bij te vermelden dat als je rechts rijdt je niet rechts ingehaald kan worden en dus zelf iets te lang op de linker of middelste baan blijven rijden.

In Amerika hebben ze daarintegen een regel die "keep your lane" betekent. Dit houdt in dat op het moment dat je een snelweg oprijdt een rijbaan kiest en daar in principe blijft rijden totdat je eraf moet. Dus als Oma of Opa weer eens besloten heeft de heilige koe van stal te halen en standvastig met 20 kilometer onder de max. snelheid links blijft rijden je er gewoon langs kan links rechts maakt niet uit. Dus geen 3 banen schuiven Oma of Opa voorbij maar gewoon beetje gas geven en hoppa.

Zijn er dan echt geen slechte punten aan het Amerikaanse wegensysteem? Ja natuurlijk wel ook het heilige land is niet heilig. De grootste ergernis die ik ervaren heb heeft te maken met snelheid. Ik ben zelf iemand die nogal van doorrijden houdt en vindt de maximumsnelheid van 100 of 120 km/u vaak al lastig. Nu weet ik ook wel dat we dalijk op vakantie zijn en geen haast hebben maar de maximumsnelheid in Amerika ligt meestal zo rond de 70 mile per uur. Dit is omgerekend net 100 km per uur. En zeker met zoveel ruimte en zo'n fijne auto is het dan voor mij een hele opgaaf me hier aan te houden. 

Ik besef me nu wel ten degen dat wij alleen nog maar in 1 staat hebben gereden en dat er best kans bestaat dat ik dalijk tijdens de vakantie op mijn woorden terug moet komen door andere ervaringen maar goed ik waag het gewoon

En begrijp me niet verkeerd er rijden in Nederland in totaal 6.855.000 ten opzichte van 16.227.000 mensen dus het is hier een stuk drukker en dat maakt ook niks uit maar jullie moeten het me maar even vergeven dat ik alles nog even door een roze bril bekijk

de 200 voorbij!!

Zo daar zijn we weer. We zijn inmiddels de 200 dagen grens voorbij dus kan het aftellen echt beginnen...200 dagen dat betekent nog 200 nachtjes slapen, 288 postrondes lopen, 1440 boterhammen smeren, 112 wasjes draaien en 1152 uur werken. *Zucht*  wat een leven!!

200 dagen, een aantal dat eigenlijk niet te vieren valt. Het is nog te vroeg om echt af te gaan tellen maar het komt in elk geval dichterbij en met de feestdagen in aantocht (koninginnedag, hemelvaart, pasen, pinksteren) schieten de dagen wel aardig voorbij.

Het weer helpt ons ook niet heel erg in de vakantiestemming te komen alhoewel als ik naar buiten kijk en ik zie de bevroren autoruiten ik wel erg verlang naar een lekker zonnetje. Is er ook nog goed nieuws dan? Ja dat is er. We hebben gisteren een gloednieuwe fotocamera aangeschaft om alle mooie plekjes goed vast te kunnen leggen. De keus is gevallen op een camera van Olympus namelijk de SP-600UZ maar omdat een naam weinig zegt dit is hem dus

Leuk apparaatje toch?

Heb ik eigenlijk al eens een foto geplaatst van de auto die we zullen huren aldaar? Nee dan zal ik dat eens gauw doen.

Nu is het niet 100 % zeker dat we ook echt dit model krijgen maar in elk geval een soortgelijk iets een zogenoemde midsize-SUV.

Verder valt er eigenlijk niet veel te melden behalve dat we blijven wachten tot het 25 September wordt. Maar in de tussentijd gaan we nog wel een weekje weg. Waar naar toe? Dat is nog even de grote vraag en eerlijk gezegd weten we het zelf ook nog niet. Misschien wordt het wel een last-minute naar Griekenland en misschien gaan we wel een weekje in een bungalow van Centerparcs zitten. We zien het tegen die tijd allemaal wel

Voor nu bedankt voor het lezen en tot de volgende post

Groetjes,

Jeroen

eerste stukje

Slecht nieuws!!
De eerder genoemde laptopproblemen zijn helaas niet op tijd opgelost.
Dit houdt in dat ik dit jaar voor het eerst geen weblog kunnen bijhouden.
Ik kan helaas niet anders berichten het spijt me.
Ik kan niet uitdrukken hoe ik hier van baal. Ik heb maanden lang dit log bijgehouden en nu blijkt dat alles voor niks was
Dit is dus naar alle waarschijnlijkheid het laatste bericht op dit weblog.
Volgend jaar gaan we een rondreis maken naar de Westkust en ik beloof dan een weblog met foto's en een verslag van dag tot dag.
Groeten, Jeroen


-------------------------------------------------------------------------------------------

Weet u nog?

Vorig jaar vlak voor onze reis naar Orlando lichte ik al een tipje van de sluier op en de tijd is rijp om daar nu wat meer over te vertellen.

De besprekingen zijn rond, de hotels zijn gekozen en de route ook zoals je hierboven kan zien.

De reis die we over 8 maanden (pffff) gaan maken is een grote rondreis van 21 dagen langs de mooiste plekjes van het westen van Amerika. De route zal zich voltrekken door 4 staten van Amerika namelijk: California, Arizona, Utah en Nevada. 4 staten met een totaal eigen uitstraling en sfeer. Ik zal een dezer dagen nog een stukje plaatsen over iedere staat die we bezoeken. De route die we rijden leidt ons langs vele mooie natuurparken en grote steden.

We beginnen de route op 25 September in San Fransisco waar wij 3 dagen zullen verblijven om de Golden Gate bridge te bezichtigen Alcatraz bezoeken en een ritje zullen maken in de Cable Car's.

Hieruit vervolgen wij onze weg naar één van de mooiste parken van Californie namelijk Yosemite National park. Dit park staat bekend om zijn gigantische watervallen en mooie rotspartijen die een geweldig uitzicht bieden. Na een nachtje hier te hebben geslapen tussen de beren (Erica vindt een spin op de kamer al éng ;-)) gaan we door naar Sequia National park hier staat de grootste boom ter wereld met een volume van 1.486 kubieke meter.

Hierna gaan we een stukje terug de route op (zie route tussen D en E) om langs 1 van de mooiste kustroutes ter wereld in 2 dagen naar Los Angeles te reizen. hier verblijven we 3 dagen waarvan we 1 dag een bezoek zullen brengen aan Disneyland Anaheim (sorry we konden het niet laten).

Kustweg:

Los Angeles:

Na de drukte van LA zoeken we uiteindelijk de rust weer op in het stadje Kingman. Wat is er zo bijzonder aan Kingman? Is het een grote stad? nee. Is het dan vlakbij een mooi natuurpark? nee ook niet.....het stadje ligt aan de beroemde de enige echte ROUTE 66 en om daar te komen moet je dus ook een stuk over die route rijden, niet te missen dus.

Als we hier uitgekeken zijn gaan we verder richting 1 van de 7 wereldwonderen "THE GRAND CANYON" hier zullen we onze ogen uitkijken en de nodige wandelingen gaan maken.

Hier vandaan gaat de route verder naar Page/Lake powell welke bekend staat om de Antelope Canyon. Antelope Canyon is zo'n 400 meter lang en 44,3 meter diep. Hier zijn bijzondere lichteffecten te zien, doordat op een aantal plaatsen de zonestralen door smalle openingen naar binnen schijnen

Hierna gaan we door naar alweer het 5e national park op de route Bryce Canyon genaamd een niet zo'n gek groot parkje maar het doet aan schoonheid niks af aan andere parken. Na een nachtje hier tot rust gekomen te zijn gaan we de volgende dag vol frisse moed (en een tank benzine) door naar Zion het 6e en tevens laatste park van onze reis.

Na dit park is het voor ons alweer tijd om door te gaan naar onze laatste bestemming van deze vakantie Sin City (stad van de zonden) Las Vegas. Wat we hier allemaal gaan doen zal ik nog even voor me houden en eerlijk gezegd weet ik niet of ik het hier wel durf te beschrijven want zo luidt het gezegde "what happens in Vegas stays in Vegas". Hier komt na 2 dagen een einde aan onze rondreis van 21 dagen en komen we op 15 Oktober weer terug naar Amsterdam Airport waar we op 16 Oktober (tis een end vliegen) zullen landen

Deze reis is een reis van 3200 kilometer (dat is van Delft naar Moskou).

Gelukkig hoeven we dit niet in 1 dag te rijden maar nemen we ruimschoots de tijd om alle mooie plekjes rustig te bezichtigen en te genieten van onze droomreis. Als je zo'n afstand rijdt is het natuurlijk wel zaak een beetje comfortabel te zitten in de auto aangezien je toch gauw zo'n 4 uur op een reisdag kwijt bent aan auto rijden. Daarom hebben we besloten om een midsize SUV te huren die van alle gemakken en luxe voorzien is.

Zoals je ziet een echte droomreis dus en al duurt het nog heel lang