Dag 2: If your going to San Francisco

 

Ja als we daar toch eens heen konden…….oohhhh wacht we zijn er ook. Dat besef kwam vanochtend pas goed door toen we wakker werden om 5 uur. We hebben het weten te rekken tot half 7 maar toen zijn we toch maar eens op ons gemakkie naar beneden gegaan. We hadden vanochtend vroeg een afspraak bij Alcatraz eiland. Dus op ons gemakkie aangekleed en op ons gemakkie naar de sneltram gelopen.

 

Na een vlotte rit kwamen een half uurtje later dan aan bij de opstapplaats voor de boot naar Alcatraz. We waren nog vrij vroeg en vrij hongerig aangezien het voor ons gevoel al dik in de middag was dus we zijn eerst op zoek gegaan naar een ontbijt en naar plaatselijk gebruik liepen we 10 minuten later met 3 donuts in ons hand. Das nog eens inburgeren.

Hierna zijn we al etend terug gelopen naar de boot en al snel vertrokken we richting het beroemde eiland

  

Onderweg werden we trouwens getrakteerd op een prachtig uitzicht over San Francisco in de ochtendmist gehuld.

                                                                

Op Alcatraz aangekomen werden we eerst verzocht naar een dame die ons de regels van het eiland uit zou leggen. Alcatraz is namelijk sinds 30 jaar een officieel nationaal park en daar zijn bepaalde restricties aan verbonden . Op Alcatraz zelf zijn we 3 uurtjes geweest en hebben een indrukwekkende audiotour gevolgd. Je krijgt dan een soort van walkman op die je door het complex leidt en ondertussen vertellen oud gevangenen en bewaarders verhalen uit de tijd dat Alcatraz nog een gevangenis was.

                                   

De mensen op het eiland beweren dat er nog nooit iemand levend van het eiland is gekomen terwijl dit toch maar 3 kilometer van San Francisco stad afligt. Dit ligt aan o.a. de watertemperatuur die maar 10 gr. is en de stroming van gemiddeld 7 a 8 knopen. Mocht je dit dan nog overleven en je kan aan land komen kom je nog niet ver aangezien die stroming direct naar een ander eiland leidt. Toch hebben 3 gevangenen weten te ontsnappen waarna nooit meer iets gehoord is. Het vermoeden bestaat dat de heren verdronken zijn in de stroming maar volledige zekerheid is hier niet van. Dit is de laatste foto die er nog bekend is van de gevangenen.

Na de tour zijn we met de boot terug gegaan naar Pier 39 ook wel bekend als

Juist ja Fishermans Wharf. Hier serveren ze een lokale specialiteit: de zogenaamde Clam Chowder. Dit is een dikke mosselsoep in kom van zuurdesembrood geserveerd.

Het smaakte heerlijk en na ons buikje rond te hebben gegeten zijn we onze citypassen op gaan halen. Deze geven ons de komende 2 dagen bij veel toeristische attracties gratis toegang. Erg handig dus. We hebben er meteen gebruik van gemaakt en in een toeristenbus gestapt voor een kleine rondrit door de stad. We hebben onder andere Little Italy, China Town en Union Square gezien. Maar vooral hele steile straten. We hebben ons kostelijk vermaakt.

 

Na deze leuke tour zijn we teug gegaan naar Pier 39 om de zeeleeuwen te bekijken die hier lekker liggen te zonnen.

 

Een erg grappig gezicht en wat kunnen ze ruzie maken zeg. Slaan, schreeuwen het lijkt het Florapad wel.

Hierna zijn we naar de opstapplaats gegaan voor een ritje met de authentieke Cable Car. Deze trammetjes rijden niet op zichzelf en hebben ook geen motor maar worden voortgetrokken door een kabel die onder de straat doorloopt een soort fietsketting zeg maar waar de tram dan op inhaakt met een tandwiel wat onder de tram zit. Het leuke is dat deze trams nog steeds met de hand omgedraaid worden op een draaiplateau als ze de andere kant uit willen

Na deze rit incl. 1 1/2 uur wachttijd (het is een populair vervoersmiddel) was het inmiddels half 6 en onze maag kwam weer in protest. Het is het Rainforest Cafe geworden waar je je in de jungle waant terwijl je eet

Erica is voor de Pasta met Kip, knoflook, spinazie, en roomsaus gegaan en ik had de kip in beslag van Parmezaanse kaas en mosterd geserveerd met mosterdsaus (en wat extra frietjes).

                        

Na de maaltijd zijn we rustig richting de supermarkt gelopen waar we nog wat kleine boodschappen moesten halen en hierna zijn we weer met dezelfde sneltram als aan het begin van de dag naar het hotel terug gegaan. Hier heb ik eerst al die geweldige reacties van jullie zitten lezen en dat gaf me weer energie om bovenstaand verhaal in elkaar te flansen.

Tot morgen

Dag 1.2. Het laatste loodje

 

Goed waar waren we? Wij in elk geval in een vliegtuig naar San Francisco en jullie naar alle waarschijnlijkheid in bed. 1 ding hadden we gemeen slapen deden we allemaal (niet). Na 6 lange lange uren werdt eindelijk de landing ingezet op San Francisco en na onze bagage gehaald te hebben zijn we op zoek gegaan naar de shuttle die ons naar ons hotel moest brengen. Na een klein uurtje kwamen we dan aan waar Erica ondanks de moeheid (we waren inmiddels het klokje rond wakker) toch nog foto’s heeft gemaakt van de kamer en zeg nou zelf.

 

Dat ziet er toch prima uit? Nou na deze foto’s is bij ons ook het design Jan de Bouvrie lampje uitgegaan

Dag 1: Och Oma wat zijn we ver

Deel 1 de vliegreis
Och oma wat zijn we ver. En ver zijn we inderdaad. Om precies te zijn 8774 kilometer ver. We hebben vandaag gemerkt dat ondanks dat je met 800 km. per uur vliegt 8774 kilometer toch nog lang kan duren. Zeker als je op de vlucht zat waar wij vandaag zaten…maar goed laat ik bij het begin beginnen,
Na een korte vermoeiende nacht zijn we dan toch om 7 uur opgestaan, Douchen, haartjes kammen netjes glad scheren want voor de Amerikaanse authoriteiten willen we er natuurlijk op ons best uit zien. ;-). Vervolgens naar de ouders van Erica gereden die de komende 3 weken weer braaf op ons Opeltje willen passen. Hierna snel naar Schiphol gereden om na een kop koffie afscheid te nemen en door de douane te gaan. Na een Big Mac voor mij en een visburger voor Erica dan toch maar naar de gate gegaan om het nieuwste wonder der veiligheidstechnologie te ondervinden, de bodyscan.Dit is een soort cabine waar je in gaat staan en vervolgens wordt je volledig doorgelicht, Hierna zijn we het vliegtuig in gegaan en na een dik half uur taxieen eindelijk opgestegen.
    

Vaarwel Nederland tot over 3 weken. De vlucht zelf kan ik vrij kort over zijn…maar dat ben ik lekker niet want dan valt er niks te lezen ;-P. De mensen voor ons hadden vrij snel de knop gevonden om de stoel naar achter te leunen zodat wij verplicht werden de gehele vlucht weer als vee vervoerd te worden. Na 2 uurtjes kwam dan eindelijk de maaltijd en het is,,,,
 
inderdaad Pasta geworden, voor mij wel te verstaan. Erica had de kip en deze smaake beiden trouwens voor vliegtuigvoer helemaal niet verkeerd Ook is het afruimen dit jaar wel goed gegaan en is Erica slavrij gebleven. Helaas speelde er op ons persoonlijk videoscherm maar 1 film die we opzich wel wilde zien en laat dat nou net degene zijn die het niet doet…we hebben ons dus 8 uur vermaakt met de Nintendo en MP3-spelers.en het maken van foto’'s van hele saaie vluchtinformatie

Na een lange lange hele lange  vlucht eindelijk weer op Amerikaanse bodem en we werden direct begroet met de vlag van Amerika de zogenoemde Stars & Stripes. Na wat perikelen die ik jullie verder zal besparen zijn we dan ook hier door alle controles heen gekomen en officieel aangemeld als toerist in de VS voor max. 90 dagen dan. Geluk voor hun meer geld als voor 3 weken hebben we toch niet. Hierna was het nog redelijk haasten naar de volgende gate waar we net op tijd aan kwamen om in de rij te staan voor het boarden. Dit vliegtuig kwam volgens mij nog uit de tijd waarin we houten fietsbanden aten en op tulpenbollen reden want als je je toevallig afvraagt wat er toch ooit met die oude televisie is gebeurd waar je zoveel plezier van hebt gehad in de jaren 80……

Daar is ie dan.deze fungeert tegenwoordig als entertainmentsysteem in de vliegtuigen van United Airlines. Het was trouwens erg fris in dit vliegtuig dus vriendelijk vraagt Erica de dienstdoende stewardess (lees overbetaalde LBO’'er die nergens anders aangenomen is) of er toevallig nog dekentjes te zijn. Er wordt haar met een vrienden-lijken lach verteld dat deze uitsluitend zijn voor de Business Class. In de Economy kunnen mensen nl., nog wel eens besmettelijke ziektkkkttt HATSJOE!!! ziektes dus hebben en daardoor is het besmettingsrisico te groot geworden. Kortom het nieuwe motto van United “Expect nothing, ask nothing, Get nothing”. Je begrijpt vliegen is niet meer onze grootste hobby na vandaag. Goed genoeg gemopperd zijn er dan ook nog leuke dingen? Ja hoor we hebben nu al een aantal jongeren ontmoet die nagenoeg dezelfde rondreis gaan maken en geboekt hebben bij hetzelfde reisbureau dus deze zullen we in de loop van de vakantie nog wel tegenkomen. Terwijl ik dit trouwens zit te typen zit ik nog in bovengenoemd vliegtuig op weg naar San Francisco maar wou jullie dit toch niet onthouden.

Voor jullie in elk geval waarschijnlijk een goede morgen en wij vliegen langzaam de avond in

Vliegen

Even een huishoudelijke mededeling vooraf voor mensen die per e-mail deze update hebben gehad.

Ik heb jullie op een mailinglijst geplaatst zodat er iedere keer als er een nieuw stuk verschijnt jullie dit automatisch krijgen te weten per e-mail. Mochten er mensen zijn die dit niet op prijs stellen stuur even een mailtje en ik zorg dat je verwijderd wordt uit de lijst

Hoi allemaal,

Goh kan me nog zo herrineren dat ik schreef dat we nog maar 200 dagen hoeven te wachten en kijk nu de 100 dagen grens is alweer bereikt. Wat vliegt de tijd toch als je het naar je zin hebt (verklaart nog niks). Over vliegen gesproken Als de vulkanen in IJsland zich koest houden zitten we dus over een kleine 100 dagen in het vliegtuig richting Washington. Dit vliegveld kennen we goed aangezien we de vorige 3 keren dat we naar Florida gegaan zijn ook op Washington hebben gevlogen en we kennen onze plekjes dus.

Vliegen naar Ameirka is een kunst opzich en voordat je goed en wel in het vliegtuig zit heb je er al een halve dag opzitten. Ik zal eens een beschrijving maken van hoe zo'n dag er een beetje uit ziet.

De reis begint al 2 weken van te voren op het internet. Hier worden we geacht onze volledige gegevens in te vullen en wat standaard vragen te beantwoorden ik citeer:

"Bent u ooit betrokken geweest of thans betrokken bij spionage of sabotage; of bij terroristische activiteiten; of genocide; of was u op enige wijze tussen 1933 en 1945 betrokken bij vervolging in verband met Nazi Duitsland of haar bondgenoten? *" Ich bin ein Hollander zeg maar ;-). En je hoeft niet te denken dat ik dit verzin zie hieronder een voorbeeld van zo'n formulier bij C.

Dan op de bewuste dag zelf worden we geacht 3 uur van te voren aanwezig te zijn en dit is niet zonder reden. Een van die redenen is dat Schiphol graag heeft dat je minimaal 1 1/2 uur door hun winkels loopt zodat de zakken van Dhr. Schiphol goed gevuld blijven. Een andere reden is dat we geacht worden bij aankomst in Amerika 2 formulieren te overhandigen (1 groene voor de immigratie en 1 witte voor de douane)

(edit 10-08-2010: Het is niet meer nodig onderstaand formulier in te vullen dit gebeurt enkel nog maar via internet)

op beide deze formulieren staan exact dezelfde gegevens en deze corresponderen weer met de vragen cq. gegevens die we een alinea terug al ingevuld hebben bij de online aanvraag. Na het invullen van deze formulieren moet het toch geen probleem zijn om naar Amerika te gaan we zijn tenslotte 3 dubbel gechekt.....FOUT!!!!

Om het vliegtuig in te mogen moeten we natuurlijk eerst naar de gate en daar staat een keurig geklede meneer/mevrouw te wachten om een paar vragen te mogen stellen. Met deze vragen wordt niet de persoon gechekt maar de bagage. Er wordt gevraagd of je zelf je koffers hebt ingepakt je iets moet meenemen voor een ander, elekrische aparatuur bij je hebt, of je in bezit van drugs bent, of je toevallig van plan was het vliegtuig op te blazen en ga zo maar door. Dan is het enkel nog door de net nieuwe bodyscan (u weet wel dat aparaat van 113.000 euro dat niet goed werkt) en dan staat ons vrij om aan de vlucht te beginnnen.

De vliegtuigen op dit soort lange vluchten zien er iets anders uit dan de vakantievluchten van bijv. Transavia. Om bij de Economy class (lees veehok) te komen moeten we eerst 10 minuten wandelen langs de Business, First, en Econnomy Plus class waar bij de eerste 2 mensen al heerlijk genieten van een glaasje bubbels. Na aangekomen te zijn bij onze plaats worden we verzocht onze handbagage samen met nog 5 mensen in een compartiment te plaatsen van 5 vierkante cm. Zitten en de vlucht kan beginnen. Het opstijgen in een grote Boeing is een beleving opzich en het moment dat je de motoren op vol vermogen hoort draaien blijft bij mij ook een enorme kick geven iedere keer opnieuw. Dan gaan de remmen los en het vliegtuig spurt als een soory katapult de startbaan af en voor je het weet zit je in de lucht en wordt alles beneden steeds kleiner. Weet je wat? geniet mee:

                 

Het vliegtuig waar wij de eerste vlucht mee zullen maken is een Boeing 777. Dit is een vliegtuig met een 2-5-2 opstelling zoals je hieronder kan zien.

Deze stoelen zijn allen uitgerust met een personal videosysteem waar continue 6 films worden afgespeeld.

Onderweg zullen wij compleet verzorgd worden met diverse drankjes (wel alcoholvrij natuurlijk) en een heuse maaltijd..chicken or pasta? dan een uurtje voordat we aankomen in Washington krijgen we nog een soort happymeal waar meestal een broodje, een chocoladereep en wat chips o.i.d. inzitten.

Als we in Washington aankomen zullen we waarschijnlijk direct begroet worden door een officier die ons zal melden dat we de paarse lijn op de vloer moeten volgen (wij als Amerikakenners weten dit natuurlijk al lang). Vervolgens mogen we in de rij voor de eerste keuring door de immigratiedienst en na ons groene papiertje en paspoort afgegeven te hebben worden we ook hier weer blootgesteld aan een heus vragenvuur. Vervolgens moet er nog een foto van ons genomen worden en willen de heren van de US of A een aantal vingerafdrukken en kunnen we door naar de douane.

Oh nee ik vergeet dat dit de eerste luchthaven is waar we zullen landen en we zijn dus verplicht onze bagage eerst op te halen. Dit gedaan te hebben gaan we dus naar de douane met onze koffers leveren het witte formulier in en geven onze bagage weer af voor de volgende vlucht. Het hierboven beschreven tafereel vindt trouwens plaats in 1 loods even voor de duidelijkheid.

Na goedgekeurd te zijn door de Amerikaanse immigratiedienst en douane weten we meestal niet hoe snel we naar gate 1 moeten lopen. Hier zit een bar die milkshakes verkopen die je hier in Nederland niet vindt. Deze bestaat uit roomijs, vanilleextract, verse vruchten en slagroom. Deze krijg je in een beker met een rietje maar waarom er een rietje en geen lepel bij zit is mij nog steeds een raadsel aangezien je bijna je oogballen naar binnen moet zuigen om dit goedje via het rietje naar boven te krijgen maar het is de moeite zekersteweten waard. Geniet mee

Hierna gaan we door naar San Fransisco wat nog een dikke 5 uur vliegen is. Dit betekent dus dat we die dag (25 Sep.) een dikke 13 uur in het vliegtuig doorbrengen pfff....Hier aangekomen hoeven we gelukkig niet meer langs onze vrienden van Homeland Security (Immigratiedienst) en kunnen we na de koffers gevonden te hebben met een reeds bestelde taxi direct door naar ons hotel.

We hebben inmiddels ook een soort van toeristenpas voor Los Angeles en San Fransisco besteld. Deze geeft je eenmalig toegang aan de grootste attracties van de stad en zorgt dat je ook nog eens niet in de rij hoeft te staan...kijk daar houden we nou van. Verder zullen we eenmaal in Amerika nog een pas kopen die ons toegang geeft voor alle natuurparken waar we zullen komen (in totaal 6 parken). Met deze passen en voorbereiding op zak moet alles vlekkeloos verlopen en daar gaan we dan ook maar wel van uit.


Groetjes,

Jeroen

De road ahead

Vorige week moest ik weer eens met de auto naar mijn werk. Na een uur file en pijn in mijn linkerknie van het indrukken van de koppeling besefte ik maar weer eens eens te meer hoe veel fijner ik rijden in Amerika vindt. Vandaar bij deze een stukje over het rijden in Amerika.

WAARSCHUWING!!! HET LEZEN VAN ONDERSTAAND BERICHT KAN LEIDEN TOT ONVERWACHTE WOEDEAANVALLEN EN ONBEDOELDE AGRESSIE OP DE NEDERLANDSE WEGEN

Om te beginnen de ruimte. In Amerika zijn de wegen alleen al breder dan menig marktplein hier in Nederland. Kent u dat hele brede stuk vlakbij Schiphol? U weet wel die 4 baans snelweg whahahaha 

Je ziet in Amerika zijn ze niet bang voor een baantje meer of minder. En juist deze ruimte zorgt er net voor dat mensen iets vriendelijker met elkaar omgaan. Waar je hier bij het invoegen eerst 3 x moet claxonneren om er tussen gelaten te worden in de spits is hier atlijd genoeg ruimte om in te voegen, en als er geen ruimte is....dan maken we toch ruimte? Mensen hebben in Amerika de neiging om als het druk is vlak voor het invoegen een baantje op te schuiven zodat iedereen de ruimte heeft om in te kunnen voegen. Erg prettig als je het mij vraagt.

Verder worden er in Amerika bijna alleen maar automaten verkocht. Dit heeft als nadeel dat je zelf weinig invloed kan hebben op het brandstofverbruik (tijd voor het nieuwe rijden) maar als je dan in zo'n situatie terecht komt:

Dan ben je toch wel erg blij dat je niet continu hoeft te schakelen maar gewoon even je rem kan loslaten zodat de auto zelf een stukje vooruit kruipt.

Dan een veelbesproken onderwerp en grote ergernis in Nederland: rechts inhalen. Veel Nederlanders irriteren zich mateloos aan het feit dat mensen rechts inhalen. Ze vergeten er alleen bij te vermelden dat als je rechts rijdt je niet rechts ingehaald kan worden en dus zelf iets te lang op de linker of middelste baan blijven rijden.

In Amerika hebben ze daarintegen een regel die "keep your lane" betekent. Dit houdt in dat op het moment dat je een snelweg oprijdt een rijbaan kiest en daar in principe blijft rijden totdat je eraf moet. Dus als Oma of Opa weer eens besloten heeft de heilige koe van stal te halen en standvastig met 20 kilometer onder de max. snelheid links blijft rijden je er gewoon langs kan links rechts maakt niet uit. Dus geen 3 banen schuiven Oma of Opa voorbij maar gewoon beetje gas geven en hoppa.

Zijn er dan echt geen slechte punten aan het Amerikaanse wegensysteem? Ja natuurlijk wel ook het heilige land is niet heilig. De grootste ergernis die ik ervaren heb heeft te maken met snelheid. Ik ben zelf iemand die nogal van doorrijden houdt en vindt de maximumsnelheid van 100 of 120 km/u vaak al lastig. Nu weet ik ook wel dat we dalijk op vakantie zijn en geen haast hebben maar de maximumsnelheid in Amerika ligt meestal zo rond de 70 mile per uur. Dit is omgerekend net 100 km per uur. En zeker met zoveel ruimte en zo'n fijne auto is het dan voor mij een hele opgaaf me hier aan te houden. 

Ik besef me nu wel ten degen dat wij alleen nog maar in 1 staat hebben gereden en dat er best kans bestaat dat ik dalijk tijdens de vakantie op mijn woorden terug moet komen door andere ervaringen maar goed ik waag het gewoon

En begrijp me niet verkeerd er rijden in Nederland in totaal 6.855.000 ten opzichte van 16.227.000 mensen dus het is hier een stuk drukker en dat maakt ook niks uit maar jullie moeten het me maar even vergeven dat ik alles nog even door een roze bril bekijk

de 200 voorbij!!

Zo daar zijn we weer. We zijn inmiddels de 200 dagen grens voorbij dus kan het aftellen echt beginnen...200 dagen dat betekent nog 200 nachtjes slapen, 288 postrondes lopen, 1440 boterhammen smeren, 112 wasjes draaien en 1152 uur werken. *Zucht*  wat een leven!!

200 dagen, een aantal dat eigenlijk niet te vieren valt. Het is nog te vroeg om echt af te gaan tellen maar het komt in elk geval dichterbij en met de feestdagen in aantocht (koninginnedag, hemelvaart, pasen, pinksteren) schieten de dagen wel aardig voorbij.

Het weer helpt ons ook niet heel erg in de vakantiestemming te komen alhoewel als ik naar buiten kijk en ik zie de bevroren autoruiten ik wel erg verlang naar een lekker zonnetje. Is er ook nog goed nieuws dan? Ja dat is er. We hebben gisteren een gloednieuwe fotocamera aangeschaft om alle mooie plekjes goed vast te kunnen leggen. De keus is gevallen op een camera van Olympus namelijk de SP-600UZ maar omdat een naam weinig zegt dit is hem dus

Leuk apparaatje toch?

Heb ik eigenlijk al eens een foto geplaatst van de auto die we zullen huren aldaar? Nee dan zal ik dat eens gauw doen.

Nu is het niet 100 % zeker dat we ook echt dit model krijgen maar in elk geval een soortgelijk iets een zogenoemde midsize-SUV.

Verder valt er eigenlijk niet veel te melden behalve dat we blijven wachten tot het 25 September wordt. Maar in de tussentijd gaan we nog wel een weekje weg. Waar naar toe? Dat is nog even de grote vraag en eerlijk gezegd weten we het zelf ook nog niet. Misschien wordt het wel een last-minute naar Griekenland en misschien gaan we wel een weekje in een bungalow van Centerparcs zitten. We zien het tegen die tijd allemaal wel

Voor nu bedankt voor het lezen en tot de volgende post

Groetjes,

Jeroen